wiecie co… od wczoraj chodzi ze mną myśl.
Z pośpiechu i desperackiej chęci odpoczynku zapomniałam wziąć swój lek.
Nie odpisałam na ważnego maila.
I został ze mną cały worek przemyśleń.
Końcówka roku ma w sobie tempo, które wpycha człowieka w zakręty. Zewsząd: „domknąć”, „dopiąć”, „oddać”, „wejść w nowe z czystą kartą”. W witrynach migają obietnice szybkiej ulgi – Black Friday, Saturday, Monday. Maseczki, bąbelki, olejki, rollery. Lubię te rzeczy, czasem naprawdę pomagają. A jednak kiedy siadam w ciszy, słyszę coś bardziej upartego: to nie brak świec mnie męczy, tylko brak miejsca. Z pośpiechu gubię własny oddech. „Boże, ratuj :)” – myślę, i zaraz potem łapię się na tym, że ratunek zaczyna się nie w koszyku, tylko w zdaniu: „teraz czuję napięcie.”
To „teraz” jest jak uchylone drzwi. Wchodzi nimi oddech, który niczego nie naprawia – po prostu zostaje. I nagle różnica między „muszę” a „wybieram” przestaje być teorią. Mogę nie odpisywać dziś, żeby jutro móc być naprawdę. Mogę wziąć lek nie dlatego, że „powinnam”, tylko dlatego, że chcę mieć w ciele miejsce na czyjś głos i własną ciszę. Mogę pominąć ostatnie zdanie w mailu, które nie zmieni świata, a odejmie mi sen.
W gabinecie też często widzę ten sam labirynt. Historie pędzą szybciej niż oddech, a na końcu okazuje się, że to nie „za mało ogarnęłam”, tylko nie miałam w sobie przestrzeni. Przestrzeni na pytanie, które w TSR kocham najbardziej, bo jest ciche i precyzyjne: „po czym dziś poznam, że odpoczywam choć o pół punktu?” Nie „jak zorganizować idealny self-care”, nie „co robią inni”, tylko mój maleńki sygnał, po którym ciało odkręca alarm.
Czasem to szklanka wody przed kawą.
Czasem dwie minuty bez ekranu między rozmowami.
Czasem decyzja, że zawracam – mówię „spróbujmy inaczej”, krócej, później, wolniej.
Czasem odwaga, żeby nic nie tłumaczyć i po prostu zatrzymać się.
A czasem – jak wczoraj – to zwyczajny błąd, który staje się nauczycielem zamiast sędzią. Zapomniałam o leku i nie odpisałam. Kiedyś dodałabym sobie do tego akt oskarżenia. Dzisiaj pytam ciszej: „po czym jutro poznam, że zatrzymam się o jeden oddech wcześniej?” Nagle przepaść zamienia się w schodek. Schodki są mało efektowne, ale to po nich wychodzi się z labiryntu.
W grudniu świat podsuwa rytuały do sfotografowania, a mnie coraz bardziej interesują te, które nie mają dobrej scenografii. Drzwi balkonowe uchylone na minutę zimnego powietrza. Łóżko pościelone „dla mnie”, nie dla oka. Krótszy telefon z kimś, przy kim mój oddech sam się wydłuża. Jedno „nie teraz”, które chroni jutrzejsze „tak”. Bez fajerwerków, za to z konsekwencją, która naprawdę niesie.
Myślę też o języku. Jak łatwo wraca do „zawsze”, kiedy przyspieszam. A przecież wystarczy „teraz”, żeby historia rozsunęła się choć na włos. Teraz czuję napięcie. Teraz potrzebuję wody. Teraz już niczemu nie pomogę, jeśli nie pójdę spać. To są słowa, które nie błyszczą, ale regulują. I robią coś jeszcze: dają szansę, żeby czyjś głos spotkał się z moją obecnością, a nie z moją gonitwą.
Nie mam dla nas planu naprawy. Mam kilka obrazów, które zostały ze mną od wczoraj: dłonie, które zwalniają nad klawiaturą. Wiadomość, która może poczekać, żeby człowiek nie musiał. Tabletka, o której pamiętam nie z wyrzutu, tylko z troski. I pytanie, które chciałabym, żeby nam dziś towarzyszyło – w pracy, w domu, w drodze:
Po czym dziś wieczorem poznasz, że dałaś/dałeś sobie miejsce na oddech – choć o pół punktu?
Jeśli odpowiedź będzie mała, to dobrze. Małe rzeczy są wiarygodne.
Reszta może poczekać do jutra. A jeśli nie – to może nie była „moja”.
„Wiecie co… od wczoraj ze mną myśl” – zaczęłam.
Dopowiem: chciałabym, żeby została dłużej niż do poniedziałku.
Żeby stała się cichym metronomem, który przypomina, że odpoczynek nie przychodzi w paczce, tylko w zdaniu, które robimy dla siebie miejsce, zanim znów powiemy światu „już biegnę”.
